La falta de ilusión no deja de ser también una ilusión. Y quizás la más ilusoria de todas.
Por eso ahora que no estoy dentro de ti, te desencuentro en cada rostro, en cada espacio, en cada rincón, en cada pregunta, en cada orgía de Melacolía . Rezo algún Díos inexistente para que rebiente este universo diverso y fugaz de una vez y para siempre, con el fin de disvolverme para siempre en la nada más cotidiana.
Ahora que al fin sé que todo está perdido, que en el fondo nada (o casi nada) vale la pena.. Empezaré a tomarme todo a risa, hasta mi último aliento.
Dani Torralba i Devesa, 4/10/2016
Poemes, dibuixos, contes, reflexions, articles, aforismes, y més disbarats...
martes, 4 de octubre de 2016
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
NO DEJA DE SER UN SUEÑO
Cada día es el primer y el último día. Cada día es un nuevo salto mortal. Cada día es una excusa para reír. Cada día se vuelve a empezar po...
-
Massa s ovint neix mort el dilluns, però un reneix entre les cendres d'un jo caducat i passat de moda. I els termòme...
No hay comentarios:
Publicar un comentario