martes, 4 de octubre de 2016

EL ÚLTIMO ALIENTO

  La falta de ilusión no deja de ser también una ilusión. Y quizás la más ilusoria de todas.
Por eso ahora que no estoy dentro de ti,  te desencuentro en cada rostro, en cada espacio, en cada rincón, en cada pregunta, en cada orgía de Melacolía . Rezo algún Díos inexistente para que rebiente este universo diverso y fugaz de una vez y para siempre, con el fin de disvolverme para siempre en la nada más cotidiana.

  Ahora que al fin sé que todo está perdido, que en el fondo nada (o casi nada) vale la pena.. Empezaré a tomarme todo a risa, hasta mi último aliento.

Dani Torralba i  Devesa, 4/10/2016

No hay comentarios:

Publicar un comentario

L'EPIDÈMIA DE L'ESTUPIDESA

    Temps relliscosos, temps perillosos, temps criminals, temps idiotes. Potser com tots els temps???       Sembla que no hi hagi sortida, t...