jueves, 7 de octubre de 2021

TRISTEZA TEMBLADA

 Arrastrando estos párpado escépticos
por las avenidas de una ahogada alegría,
trantando de hilar aquellos divinos cánticos
para maquillar la tan instaurada desidia.

Tratando de levitar aunque sea adulterando
el instante presente que va de naufragio
en naufragio. Latidos intensos descontando
hacia el eslabón que lleva al último refugio.

Navegando por callejuelas Baudelairinas,
sentir renovados aromas de esta vida resbalada,
sin olvidar del todo ciertas conductas kantinas
que, desviven a priori la tristeza más temblada.

Dani T. D. 7/10/2021


1 comentario:

UNA CRUEL MENTIDA

     No et prenguis tan seriosament, avui aquí, demà qui lo sá... Mira quina merda de món, quantes guerres, quanta misèria, quan CAPULLO! No...