jueves, 14 de enero de 2016

DISCRETA ODISEA

 A veces una dorada melancolia me ayuda a cruzar la tarde lenta e idiota, naufragando en esta oficina. Destino de alquiler. Nunca sé lo que hacer, improviso y sigo por inercia según marcan los cánones de este destino tan irrisorio como todo lo restante. Y mientras, todavía es ahora. Y ahora me voy lejos del asco perpetuo que genera la más sofisticada domesticación de tener que ser en unos parametros marcados por la degeneración más civilizada.

Y mientras prosigo en mi más discreta odisea, y sin ser plenamente feliz, me descojono abiertamente de todo sin complejos. Y que la muerte me pille riendo.

Dani Torralba 14/1/2016

No hay comentarios:

Publicar un comentario

SALES D'ESPERA

Hi ha dies que son com sales d'espera. Un s'asseu a esperar (literalment, o no).   I en el fons no se sap ben bé que s'espera. B...