viernes, 25 de noviembre de 2016

SUSURROS DEL VIENTO

Defraudando por doquier,
alineo mis pasos
procurándome un destino
sin tapujos y de verdad.

A menudo  el corazón se me destensa
ante las promesas no cumplidas
y me muero sin apenas morir
como aquella santa.

Pero sigo mi camino
entre el tedio y el deseo,
la alegria y la tristeza,
los libros y tus caderas.

Me conformo 
con poco,
no necesito demasiado
de casi nada.

A estas alturas
no espero mucho
de esta vida tan mágica,
como accidental.

Sigo sin saber aún
qué Diablos hago aquí,
 pero al fin y al cabo
 no importa en absoluto.

La vida no tiene
sentido, sólo hay que
vivirla soñándola
bien despierto,

hasta el último
aliento,
como una rafaja
de viento. 


Dani Torralba i Devesa. 25/11/2016


No hay comentarios:

Publicar un comentario

LA MELODIA MÉS BELLA

                 No hi ha melodia més bella que el silenci, no hi ha més veritat absoluta que l'ombra del dubte. No hi ha més realitat  ...