viernes, 19 de junio de 2015

SUSPIROS CAPRICHOSOS DEL CORAZÓN

Un día más salto al vacío
me busco, me encuentro
qué asco, mira quá cara
¿quien diablos soy?

Un màscara maquillada,
mil preguntas en el desierto,
un muerto despierto
que se abre camino bajo
un cielo de esperanzas alquiladas.

Un día más,
ni tan encantado, ni tan asqueado
de seguir vivo;
es decir respirando
entre el deseo y al azar
la memoria y el olvido.

Aún espero todo
sin esperar absolutamente nada.
Y ya veís apenas
el espacio recorrido da
para bien poco o
para demasiado que  
también pudiera ser.

Dani Torralba, 6 de junio de 2015

No hay comentarios:

Publicar un comentario

VENT SUAU

               Hi  ha dies, instants que tot de cop es fa evident. La vida es revelada com un lúcid somni empaitat pel vent. I un, tan sols,...